Home / Agenda / Chronotoop openingsreceptie
Chronotoop openingsreceptie
Praktische informatie
Kunst en cultuur Gratis
Ingezonden door de organisator van het evenement Jacques VILLEGLÉ [1926-2022], "Rue Pastourelle", 23 april 1972, decollage gemonteerd op canvasGROEPSTENTOONSTELLING WAARONDER: PETER ALEXANDER | MARKUS BAENZIGER | PIERRE BURAGLIO | LAUREN DICIOCCIO | MICHAEL EASTMAN | JONATHON KEATS | FRANÇOIS KOLLAR | TANJA RECTOR | JOHANNES REGISTREREN | WARD SCHUMAKER | LOUIS STETTNER | HIROSHI SUGIMOTO | ILOND TANSOVSKAYA | JACQUES VILLEGLÉ | MAX YAVNO
HET PUBLIEK WORDT UITGENODIGD VOOR EEN OPENINGSRECEPTIE DONDERDAG 12 NOVEMBER VAN 18.00-20.00 uur
Het Modernisme presenteert met genoegen Chronotope, een groepstentoonstelling met werken van 15 kunstenaars op het gebied van schilderkunst, fotografie, beeldhouwkunst, grafiek en decolleté.
Chronotoop betekent letterlijk ‘tijd-ruimte’ en is een term die door de Russische literatuurtheoreticus Michail Bakhtin [1895-1975] is geïntroduceerd om de intrinsieke verbinding tussen temporele en ruimtelijke relaties te beschrijven. Het concept werd ontwikkeld in de intellectuele nasleep van het Russische modernisme en de avant-garde en werd beïnvloed door Einsteins relativiteitstheorie en zijn begrip van tijd en ruimte als onafscheidelijke dimensies. Bakhtin paste dit idee aan de literatuur aan en stelde voor dat tijd waarneembaar wordt door de ruimte en dat de ruimte op haar beurt het bewijs van tijd draagt.
Chronotope breidt deze relatie uit naar beeldende kunst en onderzoekt hoe kunstenaars tijd vastleggen door middel van afbeeldingen van plaatsen, objecten en omgevingen. Klokken, theaters, winkelpuien, straten en landschappen worden symbolen van zowel fysieke locatie als tijdelijke ervaring.
Centraal in de tentoonstelling staat Hiroshi Sugimoto’s Avalon Theatre, Catalina (1993), uit de beroemde Theaters-serie van de kunstenaar. Om deze foto's te maken opende Sugimoto de sluiter van zijn camera aan het begin van een film en sloot deze toen de film eindigde, waardoor de duur van een hele speelfilm in één enkele belichting werd gecomprimeerd. De verzamelde beelden verdwijnen in het lichtgevende witte scherm terwijl de architectuur van het theater eromheen zichtbaar blijft. De tijd, gewoonlijk gemeten als een opeenvolging van beelden, wordt gecondenseerd tot één enkele foto en vastgelegd in een specifieke architecturale ruimte.
Een andere convergentie van tijd en plaats vindt plaats in de decollages van Jacques Villeglé. Vanaf 1949 verwijderde Villeglé systematisch gescheurde posters uit de straten, waardoor fragmenten van de stedelijke omgeving als kunstwerken werden bewaard. In plaats van conventionele titels toe te kennen, identificeerde hij de werken vaak op basis van de locaties en data van hun collectie. De negen décollages in Chronotope bestrijken meer dan drie decennia en bevinden zich op talloze locaties verspreid over Parijs, van de Boulevard de la Bastille in 1960 tot de Rue de Rennes in 1992. Fragmenten van advertenties, typografie en beelden stapelen zich op op hun oppervlak, waardoor sporen van de veranderende visuele cultuur van Parijs bewaard blijven. Plaats en datum worden onlosmakelijk verbonden met het object zelf.
De tijd wordt expliciet gemaakt in Lauren DiCioccio’s Clock (Quartz, Yellow) (2011), een functionele klok uitgevoerd in katoen, vilt en plastic zeilen. Door een gewoon instrument voor het meten van tijd door middel van arbeid en materiaal te transformeren, geeft DiCioccio fysieke vorm aan iets dat anders ongrijpbaar is. Jonathan Keats’ Arboreal Tempo herconfigureert op vergelijkbare wijze een bekend tijdwaarnemingsapparaat, waarbij een metronoom wordt aangepast om de tijd te meten in het veel langzamere tempo van een boom. Count Me In (2025) van Ward Schumaker bevat op vergelijkbare wijze de beeldtaal van getallen en tellen, terwijl Memory 1, 2nd State (1996) van Tanja Rector de tijd benadert via zijn residu: een onduidelijk beeld dat de instabiliteit van de herinnering suggereert.
Elders in de tentoonstelling bewaart de fotografie plekken op bijzondere momenten. Louis Stettner's Antique Store Front, rue Jacob Paris (1949) repareert een Parijse winkelpui in de tijd, terwijl Max Yavno's Premiere in Carthay Circle (1949) de architectuur en het spektakel rond een filmpremière in Los Angeles vastlegt.
Landschap biedt een ander register van tijdelijke ervaringen. John Register’s Study for Further Lane (1983), Peter Alexander’s L.A.X. XXIV (1989) en Pierre Buraglio’s Paysage (1990) lokaliseren de kijker in omgevingen die tegelijkertijd fysieke plaatsen en beelden zijn die in de tijd zijn opgeschort.
Chronotope presenteert werken gemaakt tussen 1932 en 2025 en beschouwt tijd en plaats niet als onafhankelijke onderwerpen, maar als omstandigheden die elkaar voortdurend definiëren. In plaats van de tijd te presenteren als een abstracte progressie, plaatst de tentoonstelling deze in specifieke straten, gebouwen, objecten en landschappen - plaatsen waar de tijd wordt verzameld, herinnerd en opnieuw bezocht.
Bekijk de tentoonstelling.
Disclaimer: controleer de evenementinformatie nogmaals bij de organisator van het evenement, aangezien evenementen kunnen worden geannuleerd, details kunnen veranderen nadat ze aan onze kalender zijn toegevoegd en er fouten kunnen optreden.